X
تبلیغات
سلام - اشعار
تأسيس كربلا نه فقط بهر ماتم است                     دانش سراي و مكتب اولاد آدم است
از خيمه گاه سوخته تا ساحل فرات                     تعليم گاه رهبر خلق دوعالم است
با سوز عشق نسبت بدعت دهد رقيب                   اسرار ها نهفته به شور محرم است
سقّا به دجله رفتن ولب تر نكردنش                       تأكيد بر تقّدم نفس مُقّدم است
                           شهید علامه سید اسماعیل بلخی(ره)
نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در شنبه 1389/09/20 ساعت 13:30 | لینک ثابت |
خجسته میلاد انسیّه حوراء، سیده نساء، کوثر نبوت، مدافع ولایت، فاطمه زهرا سلام اللّه علیها مبارکباد
مژده ای مجلسیان زانکه نگار آمده باز            جام مِی در بر ساقی به کنار آمده باز 
این زمان نغمه بلبل ز چمن می آید                کز نزولش به زمین فصل بهار آمده باز 
ادامه مطلب
نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1389/03/13 ساعت 17:55 | لینک ثابت |

اللّهُمَّ أرنی الطّلعةَ الرشیدة، و الغُرَّةَ الحمیدةَ، و اکحُل ناظری بِنظرةٍ منّی إلیه، وعجِّل فَرَجَهُ، و سهّل مخرجهُ، و اوسع منهجهُ واسلک بی محجّته و أنفذ أمرهُ، و اشدُد أزرهُ، و اعمُرِ  اللّهم به بِِلادک، و احی به عبادَک، فإنّک قلت و قولک الحقُّ، ظََهَرَ الفسادُ فی البرِّ و البحرِ بما کسبت ایدی النّاس، فاظهرّ اللّهم لنا ولیَّک و ابن بنت نبیّک...

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي                 چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي

به كسي جمال خود را ننموده اي و بينم                همه جا بهر زباني بود از تو گفتگويي


ادامه مطلب
نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1388/12/20 ساعت 21:10 | لینک ثابت |

گريه کن اي ديده روز مـاتم اسـت           آخـــر عـمر رسول(ص) خاتم است

نــاله خــيزد از دل ارض و ســما            دل غـــمين گـشته تـمام مـا سوا

از مدينه مــي رســـد آه و فـغان            صـــاحب قرآن رود از اين جــهان

خاتم پـيغمبران(ص) دربستراست            بهر او خونين دوچشم حيدر(ع) است

در کنار بستر آن مقتدا                  ناله خیزد از دل خیر النساء

اشعار برگزیده به مناسبت شهادت امام حسن مجتبی(ع) کریم اهل بیت(ع)

ای تو با قلبم صمیمی یا حسن              تو کریم بن کریمی یا حسن

داری از زهرا نشان یا مجتبی                 مهربانی دل رحیمی یا حسن

       صاحب رزقی  و جودت بی کران               ریزه خوار سفره ات هر انس و جان

آن قدر بخشنده ای محبوب من               بر سر خوان تو حاتم میهمان

از می کوثر چو آبم می دهی                  بر خم زلفت چو تابم می دهی

آن قدر خوبی که هر چه بد کنم             با کریمی تو جوابم می دهی

تا خدا پرداخت جسم و جان وتن               پر نمودم از غم و رنج و محن

       روی قلبم از ازل حک کرد او                    هست این مخلوق مجنون الحسن

  بی کس شهر پیمبر یا حسن                  غربت تو همچو حیدر یا حسن

   من چه گویم شرح دردت ای غریب           ای عصای دست مادر یا حسن

گریه کردن کار هر روز و شبت                  آمده از گریه ها جان بر لبت

  من نمی گویم که در کوچه چه شد           آن قدر گویم کمان شد زینبت

در میان کوچه دشمن راه بست              حرمت صدیقه زهرا شکست

آن قدر بر جسم و جانش لطمه زد           بی تأمل مادرت از پا نشست

خیره مانده چشم هایت سوی دَر           داغ آن کوچه هنوزت بر جگر

تا زمانی که به دنیا زیستی                  دیگر از آن کوچه ننمودی گذر

 به مناسبت شهادت آموزگار صلح جگر گوشه مصطفی(ص) امام مجتبی (ع):

ای برده از رسول خدا یادگار صلح                تو قهرمان رزمی و آموزگار صلح

آن‌سان که از حسین امید قیام داشت           اسلام را ز حلم تو بود انتظار صلح

  دشمن گمان نمود که پیروز می‌شود               اما شکست خورد در این کارزار صلح

دشمن ز پا فتاد، گشودی چو دست صبر     پشت ستم شکست چو بستی قرار صلح

اول بنای نهضت خونین کربلا                           بنیان نهاده شد ز تو بنیانگذار صلح

ای روح پاک صلح و صفا کز جفای خصم            سرو قدت خمیده شده، زیر بار صلح

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در جمعه 1388/11/23 ساعت 16:44 | لینک ثابت |

اربعين آمد دلم را غم گرفت                    بهر زينب(س) عالمي ماتم گرفت  

سوز اهل آسمان آيد به گوش                ناله ي صاحب زمان آيد به گوش

جان اهل بيت عصمت بر لب است          کاروان سالار آنها زينب است

جمله مستان سوي ساقي آمدند          مست مست از جام باقي آمدند

سينه ها آماج رگبار بلا                           جاي زخم ريسمان بر دستها

هوش از سر رفته و دل باخته                جسم خود را بر زمين انداخته

هر يکي در جستجوي تربتي                 بر لب هر يک کلامي، صحبتي

قلبها پر شکوه از بيداد بود                     آشناي قبر ها سجاد(ع) بود

رهبر زينب(س) امام راستين                 حجت حق بود زين العابدين(ع)

با کلامش عمه را مغموم کرد                تا که قبر يار را معلوم کرد

آمده همراه دخت بوتراب                        بر سر آن قبر کلثوم و رباب

زخمهاي اين سفر سر باز کرد                هر کسي درد دلي آغاز کرد

زينب ازم‍‍ژگان خود ياقوت ساخت            داستان اين سفر را باز گفت
 
گفت اي سالار زينب السلام                   ماه شام تار زينب السلام

بر تو پيغام سفر آورده ام                        از فتوحاتم ، خبر آورده ام
    
کرد با من اين مسير عشق طي              راس تو منزل به منزل روي ني 

معجرم نيلي شد و مويم سپيد                از غم دوري تو قدم خميد

گر که دست رحمت و صبرت نبود             زينبت در راه کوفه مرده بود

ظلم دشمن تا که بي اندازه شد               ماجراهاي سقيفه تازه شد

ريسمان بر گردن سجاد بود                      غربت بابا مرا در ياد بود

ديدي از ني دست خواهر بسته بود؟        گوييا دستان حيدر بسته بود

ياسها را جوهر نيلي زدند                         مادرم را گوييا سيلي زدند

ازشماتت کردن دشمن مپرس                 از سه ساله دخترت از من مپرس

شد سرت يک نيمه شب مهمان او           با وصالت بر لب آمد جان او

مرد در ويرانه و من زنده ام                      بي رقيه(س) آمدم شرمنده ام
 
بارها از دوريت جان باختم                        بين مقتل من تو را در يافتم

گر تو اي لب تشنه برداري سرت              حال نشناسي دگر اين خواهرت

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1388/11/15 ساعت 12:24 | لینک ثابت |

شکسته بال ترینم ، کبود می آیم                من از محله ی قوم یهود می آیم

از آن دیار که من را به هم نشان دادن          به دست های یتیمت دو تکه نان دادن

از آن دیار که بوی طعام می پیچید                از آن دیار که طفلت گرسنه می خوابید

کسی که سنگ به اطفال بی پدر می زد       به پیش چشم علمدار بیشتر می زد

از آن دیار که چشمان خیره سر دارد              به دختران اسیر آمده نظر دارد

از آن سفر که اگر کودکی به جا می ماند        تمام طول سفر زیر دست و پا می ماند

به کودکی که یتیم است خنده سر دادند         به او به جای عروسک سر پدر دادند
 
به جای آن همه گل با گلاب آمده ام               من از جسارت بزم شراب آمده ام

از آن دیار که آتش به استخوان می زد           به روی زخم لبان تو خیزران میزد

سوز دل
بسوز ای دل که امروز اربعین است          عزای پور ختم المرسلین است 
قیام کربلایش تا قیامت                            سراسر درسْ بهر مسلمین است
دلا کوی حسین عرش زمین است            مطاف و کعبه دل‏ها همین است 
اگر خیل شهیدان حلقه باشند                  حسین بن علی، آن را نگین است  
دل ما در پی آن کاروان است                    که از کرب و بلا، با غم روان است   
چه زنجیری به دست و بازوان است          که گریان دیده روح الامین است
به یاد کربلا دل‏ها غمین است                   دلا خون گریه کن چون اربعین است

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1388/11/15 ساعت 12:6 | لینک ثابت |

از علی(ع) بانک اذان امشب به گوش ما نیامد

مسجد کوفه پر از جمعیت و مولا نیامد

نخلهای کوفه میگریند و می گویند با هم

آنکه بود از اشک چشمش آبیار ما نیامد

پیر نابینای مسکینی چنین میگفت امشب

ای خدا یار منِ مسکینِ نابینا نیامد

دامن مادر گرفته گوشه ای ویرانه طفلی

گوید ای مادر بگو امشب چرا بابا نیامد

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در جمعه 1388/06/20 ساعت 18:33 | لینک ثابت |
شعری از آیت الله العظمی صافی گلپایگانی (دامت برکاته) به مناسبت شهادت امیرالمومنین علی(ع)

شیعیان از چه جهان منقلب است؟
همه آفاق چرا ملتهب است؟

رخنه افتاده به ملک و ملکوت
یا مگر لرزه به عرش لاهوت

مضطرب عالم امکان شده است
منکسف شمس درخشان شده است

در جنان حور به سوگ است و عزا
همه جا بزم عزا هست بپا

متزلزل شده ارکان وجود
متفرق شده اعلام حدود

چون بگویم که زبانم شده لال
همه باشند پریشان احوال

خون بگرییم اگر جمله، رواست
روز قتل شه دین، شیر خداست

پرچم شوکت اسلام شکست
عزت دین خدا رفت ز دست

نخل ایمان و عدالت افتاد
سرو بستان هدایت افتاد

اشقیا، شیر خدا را کشتند
لنگر ارض و سما را کشتند

مرتضی عین خدا، نفس رسول
مرتضی جان جهان، زوج بتول

مرتضی شمع شبستان وجود
مرتضی بنده خاص معبود

سرش از تیغ عدو پر خون شد
نازنین صورت او گلگون شد

رفت و از محنت این عالم رست
قلب جبریل امین از غم خست

صوت فزت برب از او در گوش
می برد از سر ما طاقت و هوش

از همه خلق جهان چشم ببست
به لقاء احدیت پیوست

تا جهان، باقی و افلاک بجاست
قصه عدل علی پر آواست

ماه مبارک رمضان 1426

لطف الله صافي

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در چهارشنبه 1388/06/18 ساعت 11:56 | لینک ثابت |

بــــــاز شـــد فصـــل بهــــار و آن گل رعنـــا نیامد          باز صبح جمعــه آمد،یوسف زهـرا نیــامــد
این ندای هـــر گرفتـــاریست در هــر بــا مــدادی           ای خـدا امـــروز هم صبح آمد و مولا نیامد
دیده هــا دریــا شــد و کشتی دلهـــــا در تلاطم           غـرق گردیدیم و کشتیبان این دریا نیــامد
چشم ما دریای خون شد ، قلب مـا دریای آتش            مـوکب مـولای ما از دامن صحـرا نیـــــــامد
شیعیـــان گم کــــرده ای دارنـــد در شهــر مدینه          تاکه آن گمگشته را مهدی کند پیدا،نیامد
این ندا از پرچم سرخ حسیـــــــن آید همــــــاره           کز چه تنهـا وارث خونهای عاشورا نیــــامد
عاشقان گویند با هم شمع جمـع عاشقـان کـو            دوستان پرسند از هم مهدی آمد یا نیامد

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در جمعه 1388/01/21 ساعت 8:3 | لینک ثابت |

 

دوباره مرغ روحم هوای کربلا کرد                دل شکسته ام را اسیر و مبتلا کرد

ز سرگذشت اشکم به لب رسیده جانم              که هر چه کرد با من فراق کربلا کرد

فدای آن شهیدی که از جفای قاتل             سرش به نیزه رفت و به شیعیان دعا کرد


ادامه مطلب
نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1386/10/27 ساعت 10:12 | لینک ثابت |

 سلام من به محرم به ماه دلبر زینب

 به اشک سینه زنانش کنار مادر زینب

 

سلام من به محرم به آنکه صاحب آن است

به کاروان بهاری که در مسیر خزان است

 

 سلام من به محرم به پرچم غم زهرا

 سلام من به محرم به قامت خم زهرا    

                  

سلام من به محرم   به ماه تشنگی دل

به آن سه ساله ای محمل نشسته ای غمها

 

 سلام من به محرم   به ناز اشک اباالفضل

به آن دودست قشنگ وبه زخم مشک اباالفضل

 

سلام من به محرم که برتر از رمضان است

همه شبش شب قدرو فضیلتش به از آن است

 

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1386/10/13 ساعت 9:46 | لینک ثابت |

چه خوش است من بمیرم به ره ولای مهدی!

سروجان بها ندارد كه كنم فدای مهدی

همه نقد ِ هستی خود ، بدهم به صاحب جان

كه یكی دقیقه بینم رخ دلگشای مهدی

چه كنم چه چاره سازم كه دل ِ رمیده ی من

نكند هوای دیگر به جز از هوای مهدی

نه هوای كعبه دارم ، نه صفا و مروه خواهم

كه ندارد این مكان ها به خدا صفای مهدی

من دل شكسته هر دم، به امید در نشستم

كه مگر عیان ببینم ، قد دلربای مهدی

دل من تپد به سینه ، به امید روزگاری

" كه گذشت گاه محنت" ، شنوم ز نای مهدی

به گداییش " فصیحی"، همه فخر می فروشم

كه ز پادشاست برتر به جهان، گدای مهدی

نوشته شده توسط عزیزالله کاظمی در پنجشنبه 1386/10/13 ساعت 9:21 | لینک ثابت |